Македонија има рудници, индустриско искуство и минерални ресурси со кои може посилно да се вклучи во европските синџири на снабдување. За да ја искористи можноста, потребно е да изгради предвидлив систем што ќе ги поврзе производството, преработката и еколошката одговорност.
Европската потрага по сигурни извори на минерални суровини ја менува позицијата на рударството. Сектор што со години беше набљудуван првенствено низ цените на металите и влијанието врз животната средина денес повторно станува прашање на индустриска конкурентност. Без стабилно снабдување со суровини, европските планови за електрификација, дигитализација и развој на современи технологии остануваат зависни од производители и преработувачи надвор од нејзината контрола.
