Иранската воена моќ во последниве години се шири под површината на меѓународната свест, особено кога станува збор за ракети и беспилотни летала со среден дострел. Најновите проценки од британскиот Меѓународен институт за стратешки студии (IISS) покажуваат дека балистичката ракета „Саџил“, која е во оперативна употреба, може да стигне до 2.000 километри. Сличен дострел имаат и иранските дронови „Шахед“, што го означува потенцијалот на Техеран за далечински удари.
Со таков дострел, цели како Атина или Москва се на дофат, но територијата на Западна Европа, вклучувајќи го и Обединетото Кралство, останува недостапна. Сепак, британските воени инсталации во источниот Медитеран се јасна цел. На пример, RAF базата Акротири на Кипар е во рамките на дострелот не само на „Саџил“, туку и на другите ирански ракети како „Гадр“ и „Емад-1“.
Инцидентите со беспилотни летала во близина на оваа база во последните денови го фокусираа вниманието на јавноста кон способностите на Иран за далекопојни удари. Во контекст на сегашната ескалација, тоа веќе не е само теоретска закана – потенцијалот за напад е реален.
Во последниве години неколку години, Иран вложува значителни ресурси во развојот на балистички ракети со среден дострел, правејќи ги клучен дел од својата воена стратегија. Комбинацијата на ракети како „Саџил“, „Гадр“ и „Емад“ со дронови за извидување и директни напади му овозможува на Техеран да влијае на големи делови од Блискиот Исток и Источниот Медитеран. Ова вклучува потенцијални закани кон воените бази, енергетската инфраструктура и важните поморски патишта.
