Петранка Костадинова беше гласот кој ја оживуваше душата на македонската народна музика. Родена во Сомбор, во семејство на бегалци од Егејска Македонија. Таа своето детство го помина во Демир Капија, а младоста во Неготино. Скопје ќе стане нејзиниот дом, каде што формира семејство и го гради својот музички пат, оставајќи длабок белег во македонскиот фолклор.
Со својот кроток и топол глас, Петранка знаеше да варира од тенок, болежлив пискот до нежни, милувачки ноти кои допираа ранети срца. Таа ги испеа најемблематичните македонски народни рефрени – од “Не кажувај либе добра ноќ” и “Кирјана” до “Слушни ја сестро песната” – песни кои останаа во колективната меморија на Македонија.
Нејзиниот музички пат ја поврзуваше традицијата со современото творештво. Првата авторизирана изведба на песни на Наско Џорлев, како “Не кажувај либе добра ноќ” и “Во Струмица на улица”, се случи пред речиси 35 години, поставувајќи ја како мост меѓу старите народни бисери и новите аранжмани. Многу песни заедно со нејзиниот глас станаа препознатливи – “Кирјана”, “Ја излези стара мајко”, “Едно малој моме”, “Трај душо трај”… секоја од нив беше посебна приказна.
Триесетгодишната кариера на Петранка е испреплетена со учества на речиси сите фестивали за новосоздадена македонска песна. Песните како “Леонид со мајка вечера” од првото “Валандово”, “Мајсторе, мајсторе”, “Две калинки”, дуетот со Ѓоко Дончев – “Името не го даваме”, како и хумористичките интерпретации со Ленче Кукиќ, останаа трајни во музичката историја. Нејзиниот глас беше присутен на аудио касети и ЦД-а, носејќи го македонскиот фолклор до широка публика.
Иако поголемиот дел од животот го помина како слободен уметник, Петранка во последните години беше членка на Ансамблот за народни песни и игри „Танец“. Секогаш скромна и приврзана за семејството, таа живееше според сопствените принципи, доверувајќи се единствено на својот непресушен талент.
