Австралија направи нов чекор во истражувањето на идните технологии за складирање енергија, откако тим научници демонстрираа прототип што се смета за прва „квантна батерија“ како доказ на концепт. Наместо класичните хемиски процеси што ги користат денешните литиум-јонски системи, ова решение се потпира на принципи од квантната физика и феномен што истражувачите го опишуваат како „суперапсорпција“ на светлина.
Проектот е развиен преку соработка меѓу CSIRO, Универзитетот во Мелбурн и RMIT, а резултатите се објавени во научното списание Nature Light: Science & Applications. Во тимот учествувале и истражувачи кои работат на квантни и фотонски системи, меѓу кои се истакнуваат вонредниот професор Џејмс Хачисон, професорот Тревор Смит и д-р Џејмс Квач.
За разлика од традиционалните батерии кои ја складираат енергијата преку хемиски реакции, квантната батерија работи на сосема поинаква логика: системот апсорбира светлина во колективен, засилен квантен настан. Истражувачите го опишуваат тоа како момент во кој повеќе квантни состојби „се координираат“ и овозможуваат исклучително брзо внесување на енергија.
„Предноста е во тоа што светлината се апсорбира како еден масивен, заеднички процес, наместо чекор по чекор како кај класичните системи“, објаснуваат од истражувачкиот тим, нагласувајќи дека токму овој ефект е клучот за драматично забрзаното полнење.
За да се провери дали теоријата навистина функционира во пракса, експериментите биле спроведени во специјализирана лабораторија за ултрабрзи ласерски мерења на University of Melbourne. Таму биле користени фемтосекундни ласери и напредни спектроскопски техники за да се „улови“ однесувањето на системот во исклучително кратки временски интервали – толку мали што се мерат во милијардити делови од милијардита секунда.
Резултатите покажале дека прототипот навистина може да покаже многу брзо полнење, што ги охрабрило научниците да зборуваат за можноста за нова класа енергетски технологии. Според д-р Квач, експериментот не само што го потврдува теоретскиот модел, туку и отвора врата кон уреди кои би можеле да складираат енергија на сосема нов начин, дури и на собна температура.
И покрај ентузијазмот, истражувачите остануваат внимателни: технологијата е сè уште во рана фаза и се работи само за лабораториски доказ на концепт. Следниот голем предизвик, велат тие, е да се продолжи времето на складирање енергија и да се направи системот стабилен и практичен за реална примена.
