Пире компирот е едно од најомилените јадења на трпезите, но често наместо лесна и кремаста текстура, може да се добие леплива или воденеста смеса. Според искусни готвачи, тајната за совршено пире најчесто се крие во правилниот избор на сортата компир, но и во неколку важни чекори при подготовката.
За најдобро пире се препорачуваат брашнести сорти компир, бидејќи содржат поголема количина скроб. При варењето тие стануваат меки, лесно се пасираат и создаваат мазна и кремаста структура.
Меѓу најпознатите сорти кои се погодни за пире се „Русет“ и „Кинг Едвард“, но одличен резултат даваат и домашните брашнести сорти што можат да се најдат на пазарите и во продавниците.
За разлика од нив, восочестите сорти компир содржат помалку скроб и имаат поцврста структура. Тие се подобри за салати или печење, но при подготовка на пире често резултираат со густа и леплива смеса.
Готвачите откриваат и едноставен трик против воденесто пире – компирот по варењето треба добро да се исцеди, а потоа да се врати во топлиот сад уште една до две минути за да испари вишокот влага.
Важен е и редоследот на додавање на состојките. Најпрво треба да се додаде путерот, а потоа постепено топлото млеко или павлака. На тој начин маснотијата подобро се поврзува со скробот и се добива побогата и покремаста текстура.
Една од најчестите грешки е користењето електричен миксер, бидејќи прекумерното мешање ослободува премногу скроб и може да направи пирето да стане гумено и лепливо. За најдобар резултат се препорачува рачна алатка за пасирање или преса за компир.
За дополнително подобрување на вкусот, готвачите советуваат додавање печен лук, свеж власец, магдонос, малку мускатно оревче или рендан тврд кашкавал како пармезан.
