Сон за сопствен остров во Егејот или Јонското Море обично звучи како привилегија резервирана за милијардери и филмски приказни. Но понекогаш реалноста изненадува, особено кога цената на таков имот паѓа на ниво што може да се спореди со стан во европска метропола.
Токму таков случај е грчкиот остров Макри, сместен во архипелагот Ехинади во Јонското Море, познат по мирната природа и чистите води што го опкружуваат. Она што на прв поглед делува како рајска можност, денес е претворено во една од најнеобичните понуди на пазарот на недвижности.
Пред само неколку години, во 2022 година, островот бил проценет на околу 8 милиони евра и се сметал за потенцијален луксузен проект за развој. Сепак, неговата вредност во меѓувреме драматично се урнала, па денес се појавува на аукциски листи за околу 247.000 евра, износ што во некои делови од Лондон не е доволен ниту за мал стан.
Но зад оваа сензационална цена се крие комплексна мрежа од ограничувања и проблеми што практично го прават развојот на островот исклучително тежок.
Најголемата пречка е неговиот правен статус. Макри е заведeн како приватна шума, што значи дека речиси секоја градежна активност е строго ограничена. Дополнително, целиот простор се наоѓа во заштитена зона, каде што грчките и европските еколошки регулативи значително ја ограничуваат изградбата на туристички комплекси, хотели или слична инфраструктура.
Ситуацијата се усложнува уште повеќе поради тоа што островот е дел од мрежата Натура 2000, што подразбира засилена заштита на природните живеалишта. Во такви области, дури и едноставни туристички интервенции, како поставување лежалки или масовни плажни содржини, подлежат на строги забрани и контроли.
Секој потенцијален купувач би морал да помине низ долги административни процедури и да бара специјални државни одобренија, често дури и на ниво на високи државни декрети, што ја прави целата постапка неизвесна и бавна.
Како дополнителен товар, со островот доаѓаат и значителни финансиски обврски. Долговите поврзани со него се проценуваат на најмалку 20 милиони евра, што целосно ја менува сликата за „евтина инвестиција“.
Дури и во сценарио на купување, идниот сопственик би се соочил со речиси целосно отсуство на основна инфраструктура. Нема електрична мрежа, нема систем за водоснабдување, ниту организирано управување со отпад – што значи дека сè би морало да се гради од нула и со сериозни трошоци.
Во вакви услови, реалната употреба на Макри би била многу ограничена: повеќе како приватно засолниште, земјоделски простор или ексклузивна локација за целосна изолација, отколку како класичен туристички проект.
И покрај сите ограничувања, идејата за сопствен остров во Јонското Море и понатаму привлекува внимание. Но во случајот со Макри, романтичната слика за рај на земјата брзо се судрува со правната, финансиската и административната реалност што стои зад навидум „неверојатната понуда“.
