Два документа од 1952 година, за кои се наведува дека потекнуваат од архивите на бугарската Државна безбедност, содржат податоци за иселувања од Пиринска Македонија во периодот по конфликтот меѓу Југославија и Советскиот Сојуз и прекинот на односите со Тито.
Во извештај од 25 јуни 1952 година, началникот на Министерството за внатрешни работи во Петрич наведува дека од 1948 до 1952 година биле иселени вкупно 193 семејства. Од нив, 120 биле заведени како семејства на „предавници на татковината“, а останатите како семејства на „непријателски елементи“.
Според документот, бројот на иселените семејства бил најголем во 1950 година, кога биле евидентирани 89. Во 1951 година биле иселени 70 семејства, во 1952 година – 19, во 1949 година – 13, а во 1948 година – две.
Во извештајот мерката е оценета како позитивна за локалното население и за зајакнувањето на границата. Во него се наведува и дека, доколку се применува правилно, таа ќе има „позитивен ефект меѓу патриотските граѓани“.
Вториот документ, од 28 јуни 1952 година, содржи статистика за иселените семејства заведени како „непријателски елементи“ во периодот од 1944 до 1952 година. Според извештајот, биле иселени 405 семејства, од кои 215 биле означени како семејства на „предавници на татковината“, а останатите како михајловистички и фашистички елементи.
Во документот се наведува и согласност роднините на „бандитите-иселеници“ да бидат интернирани во ТВО – трудово-воспитателни установи, меѓу кои бил и логорот Белене.
И овој извештај ги оценува иселувањата како мерка што придонела за зајакнување на границата „меѓу помашкото и македонското население“. Содржината на документите дава архивски увид во начинот на кој властите ја оправдувале репресијата и ги класифицирале семејствата што биле погодени од неа.
