Иако американскиот претседател Доналд Трамп првично беше критикуван дека ги оставил иранските демонстранти без поддршка поради отсуство на директен воен одговор, најновите потези на Вашингтон укажуваат на сериозна подготовка за можни напади врз Иран.
Во понеделникот, на 26 јануари 2026 година, носачот на авиони „УСС Абрахам Линколн“, заедно со три разорувачи, влезе во водите на Блискиот Исток. Трамп овој потег го опиша како испраќање „армада“ со јасна цел и силна порака, пренесе британскиот „Телеграф“.
Неколку дена подоцна, американскиот претседател јавно му се закани на Техеран со бомбардирање доколку не ја прекине својата нуклеарна програма, предупредувајќи дека евентуалниот следен удар би бил далеку поразорен од операцијата „Полноќен чекан“. Во таа акција, во јуни 2025 година, американските сили погодија три ирански нуклеарни објекти со ракети „Томахавк“ и бомбардери Б-2.
Дополнителна тежина на пораката ѝ дава фактот што дел од американските воени капацитети се повлечени од Јужното Кинеско Море и префрлени на Блискиот Исток, што аналитичарите го толкуваат како намера на Трамп да демонстрира сила пред евентуални преговори со иранското раководство.
Притисокот доаѓа во чувствителен момент за Иран, кој се соочува со последици од повеќенеделни насилни протести. Според „Асошиејтед Прес“, бројот на загинати во демонстрациите надминал 6.200. Вашингтон, според оценките, ја користи оваа состојба за да ја засили дипломатијата со закана од сила и да издејствува денуклеаризација.
Ударната група околу носачот „Линколн“ вклучува напредни борбени капацитети, меѓу кои ловци Ф-35, Ф/А-18 Супер Хорнет и авиони за електронско војување ЕА-18 Гроулер, дизајнирани за неутрализирање на воздушна одбрана. Пентагон смета дека, поради сличностите во одбранбените системи на Иран и Венецуела, може да се повтори сценарио со брза воздушна доминација.
Паралелно со офанзивните подготовки, САД преземаат и одбранбени мерки. Во регионот се распоредени дополнителни ловци Ф-15Е, како и системи „Патриот“ и „ТХААД“, а американското воено присуство е зголемено за околу 5.700 војници, достигнувајќи бројка од приближно 55.000.
Иранските власти одговорија со закани и остра реторика. Во Техеран беше поставен голем пропаганден мурал со уништен американски носач, додека воени претставници предупредија дека сите американски бази во регионот би биле легитимни цели во случај на напад.
