Во декември 1999 година, Венецуела се соочи со една од најголемите природни катастрофи во својата историја.
По неколку дена непрекинати дождови, крајбрежната држава Варгас беше погодена од разорни поплави и свлечишта. Планините повеќе не можеа да ја задржат огромната количина вода, а калта и надојдените води за само неколку часа уништија домови, патишта и цели населби. Илјадници семејства останаа без сѐ што имаа, а многу луѓе никогаш не беа пронајдени.
Но, меѓу сите приказни од трагедијата, една остана засекогаш запаметена.
Спасувачите пронашле татко заробен длабоко во калта и се обиделе да го извлечат. Тогаш тој ги изговорил зборовите што засекогаш ќе останат во сеќавањето на Венецуела:
„Не ме извлекувајте… моите ќерки ме држат за раце.“
Под него биле затрупани неговите две мали ќерки. Тој знаел дека тие не можат да бидат спасени и одбил да ги остави зад себе. Наместо да го избере сопствениот спас, избрал да остане со своите деца.
Повеќе од 25 години подоцна, трагедијата во Варгас не се памети само по разурнувањето што го предизвика, туку и по овој незаборавен чин на љубов, верност и жртва на еден татко.
