Во црквата „Свети Димитриј“ во денешна Диавата, некогашното село Додулари во околината на Солун, е зачуван стар црковнословенски натпис кој го поврзува обновувањето на храмот со заложбите на локалното население за богослужба на мајчин јазик.
Натписот, сместен под ликот на свети Димитриј, според пренесеното читање, содржи две значајни дати – обновата на црквата во 1853 година и записот од 1873 година во кој се споменува мајчиниот јазик.
„Се обнови овој свет храм, во лето 1853, октомври 14. Се напиша преку учителот Т. П. и го најдовме нашиот мајчин јазик лето 1873, септември 11“, гласи пренесениот текст на натписот.
Иницијалите „Т. П.“ се поврзуваат со Тено Панајотов, учител во Додулари, на кого му се припишува значајна улога во борбата за враќање на богослужбата на мајчин јазик. Неговото дејствување се поврзува со спротивставувањето на грчкото црковно и јазично влијание и со настојувањата на населението да го зачува својот јазичен идентитет.
Зачуваниот запис отвора поглед кон духовниот и просветниот живот во солунскиот крај во втората половина на 19 век. Во неговото средиште се зборовите „го најдовме нашиот мајчин јазик“ – порака што ја истакнува важноста на јазикот за заедницата и неговото место во верскиот живот.
