Министерот за надворешни работи на Оман, Бадр Албусаиди, излезе со остро предупредување за глобалната заедница, обвинувајќи ги САД дека ја изгубиле контролата врз сопствената надворешна политика и повикувајќи ги своите сојузници да помогнат да се стави крај на она што тој го нарекува „нелегална војна“.
Според него, САД и Иран биле на работ на историски договор за нивната најконтроверзна точка, нуклеарната програма на Иран, кога изненадувачки, на 28 февруари, израелските и американските воени операции ги урнаа сите надежи за мир. „Не беше само изненадување, беше шок“, истакнува Албусаиди, наведувајќи дека нападите ја прекинале најконкретната дипломатска инцијатива досега.
Одговорот на Техеран бил брз и неизбежен, според оманскиот министер. Иран ги нападна оние што ги смета за американски цели на територијата на соседните земји, што ја става меѓународната ситуација на работ на конфронтација. Албусаиди посочува дека, соочено со заканата од уривање на својот режим, иранското раководство немало друг избор.
Последиците од оваа ескалација веќе се чувствуваат најсилно во земјите од јужниот Персиски Залив. Сојузниците на САД, кои долго време се потпирале на американската безбедносна поддршка, сега ја гледаат таа истата соработка како потенцијална закана за нивната безбедност и економска стабилност. Моделите за развој на регионалните економии, туризам, авијација, глобални спортови и технологија, се соочуваат со неизвесна иднина, а плановите за центри за податоци и инфраструктурни проекти се доведуваат во прашање.
Глобално, ефектите од иранските напади веќе се чувствуваат преку блокади во Ормускиот теснец, кои ја зголемуваат цената на енергијата и создаваат ризик од рецесија во светската економија. Албусаиди ја критикува американската администрација за влегувањето во оваа војна, истакнувајќи дека тоа била најголемата стратегиска грешка.
„Ова не е американска војна“, предупредува тој. Според него, ниту Израел, ниту САД не можат реално да ги постигнат своите цели. Целта на Израел е целосно уривање на иранскиот режим, додека американската реторика за промена на режимот е, барем во моментот, помалку агресивна.
