Во Тирана, на едно мал собир пред неколку години, еден постар Македонец од Голо Брдо стана и кажа нешто што резонираше низ целата сала: „Не е страшно што не нè слушаат, страшно е што нè претставуваат погрешно“. Тишината што следеше беше тежок знак на вистината: зад овие зборови стои целата македонска заедница во Албанија, чиј идентитет, култура и традиции често се извртени и претставени како „проблем“.
Оваа заедница не е пречка, туку жива ткаенина на Балканот. Јазикот, песните, обичаите и колективната меморија што ги носи со себе се дел од богатството на целиот регион. Но, во последните години, јавниот и медиумскиот дискурс ја претставуваат сосема спротивното: нападите врз лидерите на заедницата, како Васил Стерјовски и Никола Ѓурѓај, се прикажуваат како „скандали“ или „провокации“.
Овие напади не се случајни. Тие се дел од внимателно осмислена стратегија за дискредитација. Кога медиумите инсинуираат дека Стерјовски има „српски пасош“ или кога Ѓурѓај се прикажува како провокатор, тоа не е новинарство – тоа е пропаганда. Таа пропаганда ја поткопува самодовербата на заедницата и испраќа порака дека нејзиниот глас треба да биде замолчен.
Бугарските медиуми, во многу случаи, се претвораат во алатки на националистичка реторика. Наместо да информираат, тие фабрикуваат сензационални приказни, полувистини и манипулативни наслови. Резултатот е труење на јавната сфера, каде вистината станува тешко достапна.
Но, проблемот не е само во медиумите. Тоа е напад врз симболите на една заедница, врз нејзиното право на политичко и културно присуство. Секој удар врз Стерјовски и Ѓурѓај е удар врз историјата, идентитетот и достоинството на генерации Македонци во Албанија.
Граѓаните мора да ја препознаат оваа манипулација. Критичкото читање, медиумската писменост и одговорноста на новинарите се повеќе од потребни. Без вистина, демократијата слабеe; без информирано граѓанство, правото на малцинствата се става под прашина.
