Опозицискиот СДСМ, во обид да излезе од политичкиот хаос во кој се наоѓа подолг период, неодамна промовираше нова програма за делување, но таа, според оценките, не предизвика значајно внимание во јавноста. Во таков контекст, лидерот на партијата, Венко Филипче, најави дека ќе испрати писмо до Европската Унија, потег што се толкува како обид да се сврти вниманието кон меѓународната сцена.
Во најавеното писмо, како што се посочува, Филипче планира да го алармира Брисел за, како што тврди, „демонтирање“ на евроинтегративниот процес од страна на македонската влада и премиерот Христијан Мицкоски. Истовремено, тој најавува и повик за поширока општествена мобилизација со цел, според него, да се зачува европската иднина на државата.
Сепак, останува нејасно на кој начин ваквата мобилизација би се реализирала, особено ако се има предвид дека, според анкети, над 85 проценти од граѓаните се изјасниле против францускиот предлог и преговарачката рамка. Дополнително, последните податоци укажуваат дека околу 76 проценти од граѓаните не се согласуваат со уставните измени, што е спротивно на позициите што ги застапува Филипче.
Во јавноста се поставува и прашањето дали ваквиот чекор е во согласност со порано искажаните ставови на СДСМ за потребата од национален консензус околу клучните прашања. Доколку се повикува на заедништво, се отвора дилемата како се вклопува испраќањето писма до странски адреси без претходен внатрешен дијалог.
Критичарите сметаат дека пред да се обрати до Брисел, Филипче треба да го слушне гласот на граѓаните и да отвори разговор со владата, со цел да се утврди заедничка стратегија за евроинтеграциите. Во спротивно, ваквиот потег се толкува како едностран чекор што дополнително ја продлабочува политичката поларизација.
Како алтернатива, се посочува дека евентуално писмо до ЕУ би требало да се фокусира на прашања како двојните стандарди и ветата, наместо на внатрешни политички конфликти. Во спротивно, се создава впечаток дека наместо аргументирана позиција, се нуди политичка порака со поинаква тежина.
Во јавниот дискурс се појавуваат и оценки дека ваквиот пристап може да се толкува како обид за претставување пред европските институции во поинакво светло, при што се отвора прашањето за политичката порака што се испраќа.
„Почитувани ЕУ-комесари, Мицкоски ве игнорираи и не сака да ве слуша, а јас би ве послушал сè што ќе ми кажете и сè што ќе побарате…“ – е пораката која се наметнува како симболика во јавните реакции за ваквиот потег.
Според ваквите толкувања, вакво писмо најверојатно би било третирано на административно ниво, при што службите во Брисел би се интересирале за реалната поддршка што ја има Филипче во домашната јавност. Токму тука се поставува клучното прашање – колкава е таа поддршка и дали ваквиот чекор ја одразува волјата на граѓаните.
