Пешачењето може да биде едно од наједноставните нешта што можете да ги направите за подобро здравје, а ново истражување покажува дека не е важен само бројот на чекори – значајно е и колку брзо се движите.
Истражувачите анализирале податоци од 64.743 возрасни лица во Велика Британија, со просечна возраст од 62 години. Учесниците една недела носеле уреди на зглобот кои го регистрирале бројот на чекори и темпото на движење.
Во периодот на следење од околу осум години биле регистрирани 1.697 смртни случаи, од кои 502 биле поврзани со кардиоваскуларни заболувања.
Истражувачите ги поделиле учесниците во четири групи според дневниот број на чекори: помалку од 5.000, од 5.000 до 7.500, од 7.500 до 10.000 и повеќе од 10.000 чекори.
Но, покрај бројот на чекори, особено внимание било посветено на брзината на одење.
<strong>Брзото одење може да направи голема разлика</strong>
За споредба била земена група која правела помалку од 5.000 чекори дневно и во најактивните 30 минути од денот одела со просечно темпо од 45 чекори во минута.
Интересно е што луѓето кои правеле исто така помалку од 5.000 чекори, но се движеле со побрзо темпо, имале значително помал ризик од смрт во споредба со референтната група.
Нивниот ризик бил сличен на оној кај луѓето кои правеле меѓу 5.000 и 7.500 чекори дневно, но оделе со поспоро темпо.
<strong>Колку чекори се покажале како најповолни?</strong>
Најниска стапка на смртност била забележана кај учесниците кои правеле меѓу 7.500 и 10.000 чекори дневно.
Авторите на истражувањето како практична цел за долговечност издвојуваат и 30 минути пешачење со темпо од околу 90 до 100 чекори во минута.
Тоа значи дека за здравствени придобивки не мора секој човек да се оптоварува со достигнување на магичната граница од 10.000 чекори. Комбинацијата од доволен број чекори и побрзо темпо може да биде значајна.
Истражувачите сепак нагласуваат дека и за луѓето кои имаат ограничено време или физички пречки, различни комбинации на бројот на чекори и брзината на одење можат да бидат корисни.
Истражувањето е објавено на 8 септември 2026 година во „British Journal of Sports Medicine“.
